[ดนตรี]
ดังนั้น
[ดนตรี]
[ปรบมือ]
โอเค
แลงลีย์
ตอนที่พวกเขามาจับฉันตอนอายุสี่ขวบ
และ
[ดนตรี] มัน
เป็นช่วงฤดูร้อนปี 1959
และ
ฉันสวม
ชุด ผ้าฝ้าย 90 ที่แม่ทำเพื่อฉัน
และ
ทหารก็เข้ามาในบ้าน พวกเขาสวมชุด
ทหารสีเขียว
และพวกเขาก็มา ทุกคนหลับไป
และไม่มีใครตื่น
ไม่มีใคร
ปกติ มันจะปลุกพ่อของฉันให้ตื่น
ทันที แต่ไม่มีใครตื่น
และ
พวกเขาวางฉันไว้ที่ท้ายรถจี๊ป
และเราขับรถ
เป็นเวลาหลายวัน
ในเวลากลางคืน ไม่ใช่ในเวลากลางวัน
เอ่อ เราไปตามเส้นทาง 66
ย้อนหลัง
ฉันอาศัยอยู่ทางเหนือของที่นั่น เราจึงขับ
ลง
ไปที่เส้นทางของรัฐ 99
ไปยัง
เส้นทาง 66
จากนั้นไปทางทิศตะวันออก
และ ส่วนหนึ่งของเวลาที่
เราขับรถในเวลากลางวัน แต่เราอยู่
ใต้ดิน
และฉันไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
แต่เป็น
อุโมงค์ที่
กว้างพอที่จะให้รถจี๊ปสองคันมาบรรจบ
กัน แต่เราไม่เคยเจอใครเลย และนั่นก็มี
ไฟรูปหมีตัวใหญ่ๆ เหล่านี้อยู่ด้วย หลอดไฟห้อยลงมา
จากสายไฟที่เพิ่งพันไว้
[ดนตรี]
คุณจะทำถ้าคุณอยู่ใต้หลอดไฟ คุณก็
สามารถเห็นหลอดไฟถัดไปได้
ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วมันจะแสดงให้คุณเห็นว่า
อุโมงค์นั้นไม่ได้นำทางคุณไปทางไหน
และเราจะขับ
มันให้ความรู้สึกเหมือนว่า ตลอดไป
และเราจบลง
ที่เวอร์จิเนีย
และนี่คือก่อนที่สำนักงานใหญ่ของซีไอเอจะอยู่ที่
นั่น
ดังนั้นฉันจึงไม่รู้ว่าฉันถูก
เก็บไว้ในอาคารไหน ฉันถูกเก็บไว้ในห้องใต้ดิน
และ
ที่ไหนสักแห่งในแถวนั้น ฉันก็ถูก
ลบล้างจิตใจ
เพื่อที่ฉันจะไม่ได้ จำไว้ว่าครอบครัวของฉัน
จะไม่ร้องไห้เพราะแม่ คุณก็
รู้ว่า
ฉันยังพูดภาษาอังกฤษได้ แต่ฉันแทบจะไม่
หมายความว่าฉันอายุสี่ขวบ
ฉันพูดได้ดีมากสำหรับเด็กสี่ขวบ
แต่ฉันยังอายุสี่ขวบ
และ
พวกเขาก็เริ่มมีความคิด แตกหัก
โดย
จับหัวฉันลงในอ่างน้ำก่อน
จนกระทั่งฉัน
จมน้ำ
และตื่นขึ้นมาในถังฟื้นฟู
และถังฟื้นฟูมีเจลสีเขียว
ที่คุณลอยอยู่ ดังนั้นจึงเป็น
หนึ่งในบริเวณที่คุณ
ไม่มีการกระตุ้น ฉันทำไม่ได้
ใช่แล้ว
และเมื่อฉันตื่นมา ฉันก็โกนหัว
ดังนั้นฉันจึงไม่มีผม
ซึ่งผม
ของฉันมันเส้นและพันกันง่าย
และ
หลังจากเดินทางทั้งหมดแล้วและไม่มีแปรง มัน
อาจจะยุ่งอยู่แล้ว ดังนั้น
ฉันจึงไม่กังวลเรื่องนี้
ฉันไม่ รู้ว่าทำไมฉันจำ
ครอบครัวไม่ได้ แต่ฉันจำ
การเดินทางได้
บางทีมันอาจจะเป็น
ความทรงจำที่แท่นบูชาที่แตกต่างกัน
แต่เอ่อ
ฉันมีตัวเลขติดไว้ที่นี่
ไม่มีแผลเป็น แต่ฉัน
คิดว่ามันเป็นตราประทับ
มากกว่ารอยสัก
แต่ฉัน หมายเลขเจ็ด
เจ้าหน้าที่ที่
เปิดใช้งานความทรงจำของฉัน
คือหมายเลขห้า
นั่นเป็นส่วนหนึ่งของเหตุผลว่าทำไมเขาถึงดึงดูดฉัน
แม้ว่า
ส่วนหนึ่งของฉันจำเขาได้
เขาจำได้ว่าเคยเป็นหมายเลขห้า
ซึ่งเป็นสิ่งอันดับหนึ่งสำหรับเขา แต่ฉัน
ไม่คิดว่าเขาจะจำได้ว่าอยู่ที่นั้น
แลงลีย์
แต่ครั้งแรกที่
พวกเขามี
รายการ
การทรมานที่พวกเขา
นึกถึง กระดูกหัก
เมื่อผู้ใหญ่ต้องผ่านสิ่งเหล่านี้
พวกเขายอมแพ้และตาย
หรือไม่ก็กลายเป็นอัมพาต
เมื่อเด็กเล็กพอที่จะผ่าน
มันไปได้
เด็กจะเลือกที่จะมีชีวิตอยู่
ด้วย แยก
ชิ้นส่วนของตัวเองออก
เป็นฟองรอบๆ หน่วยความจำนั้น โดย
พื้นฐานแล้วพวกเขาจึงนำความทรงจำนั้นไปและ
แยกมันออกไปโดยที่
ไม่เกิดขึ้น
เป้าหมาย
คือสร้างอาร์เรย์ขนาด
13 คูณ 13 คูณ 13 ลูกบาศก์ของ
ฟองเหล่านั้น
ในลำดับชั้น
พวกเขาฝึกเพียงคนเดียวเท่านั้น
ที่จะพูดว่าฆ่าคนด้วยใจ
การเปลี่ยนแปลงย่อยทั้งหมดนี้
จะ
เรียนรู้จากอันนั้น
นี่เป็นขั้นตอนการปฏิบัติงานมาตรฐาน
ดังนั้นเมื่อคุณรวมมันเข้าด้วยกัน มันจะ
ต่ำกว่า 2,200 การเปลี่ยนแปลง ฉัน
ขอโทษด้วย
2,200 การเปลี่ยนแปลง
มันหมายความว่า คุณมี
ประสบการณ์การบาดเจ็บถึง 2,200 ครั้ง
ดังนั้นทุกครั้งที่มีบาดแผลจะ
ไม่มีการสร้างแท่นบูชาใหม่
ซึ่งเป็นเป้าหมายของพวกเขา ฉันไม่คิดว่ามันจะมี
ประสิทธิภาพขนาดนั้น ฉันคิดว่ามีหลาย
ครั้งที่ฉันดื้อรั้นและพวกเขา
ต้องทำใหม่
เมื่อได้รับ ไปยังจุดที่คุณหยุด
ตอบสนองต่อการทรมานโดยเฉพาะ พวกเขา
จะไปที่รายการถัดไปในรายการ
พวกเขาเริ่มต้นด้วยการจมน้ำ
เพราะพวกเขาต้องการให้คุณ
เรียนรู้ที่จะหายใจในถังฟื้นฟู
ซึ่งเป็นของเหลว
และ
ต่อมาเมื่อฉัน
กลับบ้าน
ฉันมีปัญหาในการเรียนรู้ที่จะ ว่ายน้ำเพราะ
ฉันจะหายใจในสระได้
ดี นั่นคือสิ่งที่พวกเขาให้ฉันทำ
แลงลีย์ ฉัน
จำ
การทรมานทั้งหมดไม่ได้ เพราะฉันไม่ได้
เข้าถึง
การเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นมากพอที่
จะรู้ว่าการทรมานทั้งหมดคือ
อะไร จำไว้ว่าฉันจมน้ำ
ฉันถูกข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำ
เล่า นอนร่วมเพศโดยตอกตะปู
บนกำแพง และปล่อยให้
หายใจ
ไม่ออกถูกขังอยู่ในห้องนิรภัยร่วมกับเด็กคนอื่นๆ โดยไม่มีอาหารหรือน้ำ ฉันถูกยิง ฉันถูกยิงเข้าที่หัวใจ ไม่เพียงแต่โดยเจ้าหน้าที่เท่านั้น แต่โดยเด็กคนอื่นๆ ด้วย
เพราะเรา ถูกบังคับให้ฆ่ากัน
ส่วนหนึ่งของสิ่งที่เราเรียนรู้
คือความตายเป็นเรื่องเกี่ยวกับทางเลือกที่
ชัดเจนว่าคุณอาจตายได้ และวันถัดไปหรือ
สองวันคุณจะกลับมา
เอิ่ม
และนั่นเป็นเรื่องจริงในการ
ให้บริการ
คือ
คุณ ตายแล้ว คุณถูกทิ้งเข้าสู่
การฟื้นฟูหรือถูก
ขังไว้ในร่างโคลนใหม่
ดังนั้น
คุณอาจตายในวันนี้ แต่พรุ่งนี้คุณจะไม่
รอด ไม่มีทางหนีรอด คุณจะเป็น
ส่วนหนึ่งของพวกเขาเสมอ ความ
ตายไม่
ถาวร
คุณไม่มีทางหนีรอดจากพวกมันได้
ดังนั้น
เรื่องของการถูกตอกตะปูบนกำแพง ฉัน
ฝันร้ายเกี่ยวกับเรื่องนั้นมานาน
หลายสิบปี
ก่อนที่ความทรงจำจะเปิดขึ้น
และโดย
พื้นฐานแล้ว มันเป็นรูปแบบต่างๆ ของ
เด็กผมบลอนด์ตัวน้อยน่าเกลียด
ที่ผู้หญิงจะ
เปิดประตูตู้ จากนั้น
เด็กก็จะคลานเข้าไปและ
คลานผ่านผนัง
และ โดยพื้นฐานแล้วก็แค่ทำตัวเหมือนกระรอก
บนกำแพง
นั่นคือสิ่งที่ฝันร้ายเป็น
และเมื่อความทรงจำมาถึงในที่สุด พวกมันก็
มีส่วนหนึ่งของผนัง
ที่
ฉนวนและสายไฟทั้งหมดว่างเปล่า และ
ทุกอย่างก็เป็นเพียงส่วนว่างเปล่า
ที่ มัน
ใหญ่กว่าพวกเราส่วนใหญ่นิดหน่อย
และพวกเขาจะผลักเราเข้าไปในนั้น
วางแผ่นไม้อัดทับไว้แล้วขันสกรูเข้าไป แล้ว
ปล่อยเราไว้ที่นั่น อื
ม เมื่อ
ในที่สุดฉันก็
ยอมรับว่านั่นคือสิ่งที่ความทรงจำคือ
ฝันร้ายก็หยุดลง
แต่ ความทรงจำเกี่ยวกับพวกเขายังคงชัดเจนมาก
มี
เด็กข้างบ้านคนหนึ่ง
ในช่วงทศวรรษ 1990
ที่ดูเหมือนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ
ในฝันร้ายมากจนฉันฝัน
ร้ายอยู่เป็นประจำ
ดังนั้นการที่ฉันคิดว่าเธอเป็น
เด็กน่าเกลียด มันทำให้คุณนึกถึงเธอ
มีความคิดเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของตัวเอง
ในตอนนั้น
ฉันจึงตัวเล็กและผอม และยัง
คงโกนหัวอยู่ และ
ฉันก็ถูกเก็บไว้ใน
ชุดนอนของโรงพยาบาลตลอดเวลา และฉัน
อาจคิดว่าฉันน่าเกลียด
และฉันจำไม่ได้ว่าพวกเขาบอกฉันว่าฉันน่าเกลียด
แต่
มันคงไม่ทำให้ฉันตกใจถ้าพวกเขารู้
ว่า
คนที่ฉันทำงาน
ซึ่งทำงานอย่าง
สุดความสามารถ
คนที่รับผิดชอบเรื่องความคิดที่ทำให้
ฉันแตกหัก ล้วน
เป็นคนอเมริกัน
ฉันคิดว่าคนหนึ่งมีแอกซอนเยอรมัน
มี
หลายแบบด้วยกัน ส่วนใหญ่เป็นพวก
แมนซิดหรือพวกสีเทา
ที่แลงลีย์ และฉัน
ไม่เห็นพวกมันบ่อยนัก
ฉันรู้ว่ามี
ครั้งหนึ่งที่
ฉันถูกนำตัวออกจากพื้นที่ของเรา
และลงไปที่ห้องโถง
ที่ฉันมองเห็นได้
อาจเป็นกลุ่มพิมพ์ดีด
คุณรู้ไหมในสมัยนั้น ก่อนคอมพิวเตอร์ซึ่ง
มีเครื่องพิมพ์ดีดอยู่กันหมด
มีคนพิมพ์ดีดอยู่ตรงนั้น และ
มีคนยืนเฝ้าอยู่ด้วย
และฉันก็ถูกนำตัวลงจากห้องโถงไปยัง
ที่อื่น ที่นั่นฉันได้
พบกับ
นางพญานาคผู้หนึ่ง
ซึ่งสวมชุดแล็บสีขาว
เพียงนั้น เหมือนเป็นเรื่องปกติ อื
ม
ด้วยความทรงจำของฉันเกี่ยวกับคนเหล่านี้
ใบหน้าของพวกเขาหายไปเลย
มีงานปาร์ตี้คริสต์มาสครั้งหนึ่ง
และ
ความรู้สึกของฉันก็คือ
ตอนที่สำนักงานใหญ่ของ cia
ได้รับการอุทิศ
และ
พวกเราบางคนก็ถูกพาไปที่นั่น และฉันก็
อยู่ในชุดจริงๆ
ยังมีหัวล้าน
และมีต้นคริสต์มาสอยู่ที่
มุมห้อง
และความทรงจำของฉัน ทุกคนหยุดอยู่ที่
สะโพก
ฉันเห็น
กระโปรงและถุงน่อง รองเท้าส้นสูง ฉัน
เห็นกางเกงทรงหลวมและรองเท้าออกงาน
ทุกอย่างที่มองไม่เห็น เห็นได้
ชัดว่าความทรงจำของฉันคือ ถูกลบ
ด้วยวิธีบางอย่าง
อืม
ฉันไม่คิดว่า
พวกมันจะมีเทคโนโลยีในตอนนั้น
แต่พวกเขาคงทำเมื่อฉันถูกส่งกลับไป
เพื่อปรับแต่งมันแบบนั้น
โอเค
คุณรู้ได้อย่างไรว่า
นี่คือ
ฐานแลงลีย์ คุณรู้ได้
อย่างไร
เมื่อฉันคิดถึงมัน มันเหมือนกับว่าคำว่า
langlius
ถูกเขียนทับไว้ โอเค ฉัน
ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงดี มันเป็น
ความทรงจำที่บอกว่ามันคือ langley
ดังนั้น
พวกเขาอาจจะบอกฉันว่าฉันไม่รู้
แต่ เอ่อ
นี่คือ เป็น
พื้นที่ที่ถูกแบ่งส่วนอย่างมาก ฉันคิดว่าฉัน
หมายความว่า
มันควรจะเป็น
ภาคส่วนที่แยกจากกันมาก ที่นั่นตรงฐาน
ซึ่งเป็นที่ที่ความเป็นจริงกำลังเกิดขึ้น
ในขณะที่ส่วนที่เหลือของฐานอาจเป็นเพียง
ปกติของคุณ รู้จักบุคลากรและ
ของต่างๆ ว่า
มันอยู่
ใต้ดิน
ฉันไม่แน่ใจว่าใต้ดินมีกี่ชั้น
และให้ความรู้สึกเหมือนโรงพยาบาลในเรือนจำ
ดังนั้นจึงไม่มีหน้าต่างที่คุณไม่เคยเห็นเหมือน
แสงอาทิตย์หรืออะไรก็ตาม
ไม่มี ไม่มีหน้าต่างที่นั่น
ทุกอย่างเป็นสีขาว
[ดนตรี]
ผนังก็สะอาด ปูกระเบื้อง
สูงประมาณหนึ่งเมตร
น่าจะสูงประมาณสามฟุต แต่
ประมาณนั้น
กระเบื้องเป็นสีขาว ผนังเป็น
สีขาว พื้นเป็นกระเบื้องสีขาว
เฟอร์นิเจอร์เท่าที่จะ
ทาเป็นสีขาวเป็นสีขาวได้
เป็นสีขาว
ห้องส่วนตัวของฉัน
ห้องหมายเลขเจ็ด
มีเปล
ห้องน้ำขนาดเล็ก
และอ่างล้างจานขนาดเล็ก และไม่มีกระจก
และมีหน้าต่างหนึ่งบานที่ประตู และมัน
เล็กมาก
ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เห็นฉัน ฉันจึงมองเห็น
อะไรได้
และ
อืม
ชุดนอนของฉันเป็นสีขาวและ
ผ้าห่มผืนหนึ่ง เป็นคนผิวขาว
และ
พวกเขาจะกังวลจริงๆ ถ้าฉันนั่ง
และเดิน
เพราะนั่นเป็นสัญญาณของการที่
ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
และพวกเขาสูญเสียเด็กที่เคลื่อนไหว
ไม่ได้ นั่น
คือจิตใจกำลังยอมแพ้
พวกเขาต้องการให้คุณ
อยากมีชีวิตอยู่
แต่พวกเขาต้องการ เพื่อทำลายคุณ
และ
ร้อยละ 80 ของกลุ่มของฉัน
ตะลึง มี
เด็กกี่คนที่อยู่ที่นั่น
และคุณจำได้ว่า
เป็นร้อย
มีเป็นร้อยเมื่อฉันไปถึงที่นั่น หลายร้อยแปด
สิบเปอร์เซ็นต์ เห็นพวกเขาทั้งหมดเหมือนที่
เดียวในแต่ละ
ครั้ง บางครั้ง
เราก็จะอยู่ในบางครั้ง พื้นที่โรงอาหาร
โอเค
เราไม่ได้รับอนุญาตให้โต้ตอบ
แต่เราจะอยู่ในโรงอาหาร
ด้วยกัน
และนั่นทำให้ฉันรู้ว่าสตีฟอยู่ที่นั่น
เพราะ
ฉันเห็นเขาในโรงอาหาร
และอืม
แต่พวกคุณทุกคนแยกกันอยู่ใน
ห้องเก่าของคุณ
ไม่ ใครสามารถออกไปได้
ในระหว่างวัน คุณจะมี
เรื่องแบบนี้
เกิดขึ้น บางครั้งคุณแค่นั่งอยู่ที่นั่น
ทั้งวัน
ใช่ บางครั้งคุณอยู่ในห้อง
ทั้งวันตลอดทั้งสัปดาห์
แล้วพวกเขาก็จะอยู่ตรงกลาง
คืนนั้นดึงคุณออกไปและทำเรื่องไร้สาระใส่คุณ
และ
ผลักคุณกลับเข้าไปในห้อง ถ้าพวกเขา
ไม่ได้ฆ่าคุณ
หรือขังคุณไว้ในถังฟื้นฟู และเมื่อคุณ
ออกมา พวกเขาจะไล่คุณออก จะทำให้คุณใส่
pjs ใหม่ และใส่คุณ กลับมาที่ห้องของคุณ
บางครั้งพวกเขาจะนำอาหารมาให้คุณ
ในห้องของคุณ
บางครั้งพวกเขาก็ปล่อยให้คุณอดอาหาร
และบางครั้งถ้าพวกเขา
คิดว่าคุณอยู่คนเดียวมานาน
พอ พวกเขาจะดึงคุณเข้าไปใน
โรงอาหาร
พร้อมกับเด็กคนอื่น ๆ ที่คุณไม่ได้อยู่ อนุญาตให้
เล่นกับคุณได้ คุณก็รู้ว่า
คุณไม่ได้รับอนุญาตให้คุยกับคุณ คุณต้อง
นั่งกินเฉยๆ
หรือ
งานอะไรก็ตามที่พวกเขามีให้คุณ ที่นั่นมี
การฝึกทางกายภาพที่เกี่ยวข้องกับ
การฝึกแบบไหนก็ตามที่
คุณ
ไม่ได้ทำ ณ จุดนั้น โอเคในตอนนั้น จุดที่
พวกเขากำลังมุ่งความสนใจไปที่การแตกหักของเหมือง
ซึ่งเป็นช่วงปีแรก
ครึ่งจนถึงปี 1959
ถึง
1960
แต่ปลายปี 1960 ฉันมี
เมื่อปลายปี 1960 ฉันมี
จำนวน
การเปลี่ยนแปลงตามที่ต้องการ
เอิ่ม
1961
ฉันไปมอนทอกเป็นเวลาหกครั้ง หลายเดือน
แล้วพวกเขาก็
ขังฉันไว้ในกรง
และ
เมื่อครบหกเดือน พวกเขาก็
พาฉันกลับไปที่ห้องเดิมใน
แลงลีย์
และฉันก็ถูกขับรถยนต์ไป
ระหว่างสถานที่เหล่านั้น
ดังนั้นฉันจึงรู้ว่ามันคือมอนทอก
ณ จุดนั้นฉันรู้ว่ามันคือแลงลีย์
เพราะฉันอ่านป้ายได้
และ
เพราะ
แม่สอนให้อ่านหนังสือ
ตั้งแต่ฉันอายุสี่ขวบ
ดังนั้น
ฉัน
อาจจะลบแม่ออกไป แต่พวกเขาไม่ได้
ลบการอ่านที่ถูกต้อง
ดังนั้น
ฉันอาจเป็นเด็กคนเดียว
ที่อ่านหนังสือได้ และเขียนว่า
ฉันไม่รู้ว่า
เอ่อ ที่นั่น
มีเด็กโตไหม ฉันหมายถึงคุณคือ
คุณอายุสี่สี่ห้าหกปี ที่
นั่นเด็กที่เป็นเหมือนช่วง
ก่อนวัยรุ่นหรือสิ่งที่
พวกเขามี กลุ่มของเรามีอายุระหว่าง
สี่ถึงแปดขวบเมื่อเรา เมื่อไปถึงที่นั่น
เราทุกคนเป็นเพียงตัวเล็กๆ
ที่เคยทำการ
วิจัยเบื้องต้น รู้ว่าต้องมี
เด็กเล็กแน่ใจ
ว่าเด็กโตจะ
ตาย
และพวกเขาหวังว่าจะมีชีวิตอยู่มากกว่านี้
แต่พวกเรา 80 คนเสียชีวิตในปีแรก
นั่นเป็นการสิ้นเปลืองอย่างอุกอาจ ฉัน
หมายถึงว่าฉันไม่ทำ ไม่รู้ว่าทำไม
กระทรวงกลาโหมถึงยอมทน ฉัน
ไม่รู้ว่าทำไมซีไอเอถึงยอมให้มัน
สูญเสียพวกเราหลายคนไปขนาดนั้น
แต่ความเข้าใจของฉันจากทหารผ่านศึกคนอื่นๆ
ของโครงการเหล่านี้ก็คือ
ภายในปี 1980 พวกเขาได้หยุดทำ
เหมืองร้าวขั้นรุนแรง
จนเป็นเพียงพวกเขา
เท่านั้น ทำประมาณ 30 ปรับเปลี่ยน
คนรอบตัวคุณ
พนักงานที่นั่น
มีมากมาย
คุณจะพูดเหมือนบุคลากรที่มีคุณสมบัติที่
รู้จักเหมือนสุนัข เหมือนหมอ ฉัน
คิดว่าคนเหล่านั้นเป็นเหมือนจิตแพทย์
คุณรู้ทักษะพิเศษใช่ไหม
เรากำลังทำสิ่งนี้ก่อน
คุณคิดว่าเทคนิคทั้งหมดนี้
มาจากไหน ทั้งหมดมาจาก
ประเทศเยอรมนี หรือ
คุณคิดว่ามันอยู่ที่นั่นมาก่อน
พวกเขารู้เรื่องนี้มาก่อน
พวกเขารู้วิธีขุดเทคนิคการแตกหักได้อย่างไร
และทุกสิ่งที่
ฉันไม่รู้ รู้จากความทรงจำของฉัน
โอเค
ฉันค้นคว้ามาแล้ว
และ
มี
งานวิจัยมากมาย
ในช่วงทศวรรษที่ 1800
อเมริกัน อังกฤษ
เยอรมัน ฝรั่งเศส และรัสเซีย ชาวออสเตรีย
เกือบจะเกิดสงครามเย็นเกี่ยวกับ
ตัวแทนประเภทนี้
และมีการวิจัยจำนวนมากแล้วจึง
ฝังไว้เพื่อที่ ใน
ทศวรรษ 1960
เราเห็น kgb และ cia และ mi5
ทั้งหมดทำการวิจัยแบบเดียวกันอีกครั้ง
ดังนั้น
ฉันคิดว่าระดับที่ฉันอยู่นั้นพวกเขา
กำลังสร้างจากการวิจัยเก่า
ดังนั้นฉันคิดว่า mkultra ที่เป็นที่รู้จักต่อสาธารณะ
กำลังทำการวิจัยเก่าซ้ำ
และคราวนี้ใช้ยา ที่ไม่มี
ให้บริการในปี 1800 ถูกต้องแล้ว
lsd และของต่างๆ
ใช่แล้ว lsd อยู่ในยาตัวใหม่
ดังนั้นผู้คนรอบตัวคุณว่าพวกเขามี
พฤติกรรมอย่างไร พวกเขาชอบ
แค่เย็นชาไร้วิญญาณสำหรับคุณ หรือมี
ปฏิสัมพันธ์ใดๆ
พวกเขาชอบซาดิสม์หรือ
พวกเขาทำได้อย่างไร สื่อสาร
ทั้งหมดนี้ว่า
คนที่รับผิดชอบมีนิสัยทารุณเมื่อเกิดตัณหา
พวกเขาสนุกกับสิ่งที่พวกเขาทำกับเรา
ผู้คนในแต่ละวันที่ทำ
ตามคำสั่งของพวกเขานั้น
เย็นชาและทางคลินิกเช่นนี้เป็น
เพียงงานอีกวัน
เอ่อ
พวกเขา
อาจจะแตกหักได้
ตัวเองที่จะทำสิ่งนี้ มันเป็นไปได้ ใช่ มัน
สนุก
เอ่อ โดยเฉพาะคนที่ทำวันนี้
พวกเขาอาจจะจิตใจแตกสลาย
แต่พวกนั้นก็
เหมือนกับว่า
ไม่มีความเมตตา
ไม่มีการป้องกัน
เอิ่ม
ฉันรู้ว่าความสามารถของฉันมีอาวุธเป็นอาวุธโดย
พวกเขาโจมตีฉัน
เพราะนั่นคือสิ่งที่ เกิดขึ้นเมื่อฉัน
กลับมาจากมอนทอก ความสามารถของฉันมี
อาวุธ จากนั้นฉันก็ได้รับการสอน
ทักษะที่พวกเขาต้องการให้แท่นบูชาของฉัน
โอเค ฉันได้รับ
การสอนวิธี
ทำลายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ด้วยใจ ฉันได้รับการสอน
วิธีฆ่าผู้คนด้วย
ใจ ฉันได้รับการสอน วิธี
ฆ่าคนด้วยอาวุธ ฉันถูกสอนมาว่าจะ
เป็น
นักฆ่าหญิงได้อย่างไร
โดยไม่ถูกจับได้
และ
ส่วนหนึ่งก็คือนินจาที่มองเห็นคุณได้
คุณเอาพลัง
ชี่ของตัวเองไปทำทุ่งนา
ซึ่งทำให้ผู้คนมองไม่
เห็นคุณด้วยซ้ำ
มีความทรงจำเกี่ยวกับแท่นลอบสังหารที่
เดินออกจากห้องพักในโรงแรมเปลือยเปล่าที่
อาบไปด้วย
เลือดของเหยื่อของเธอ
และไม่มีใครเห็นเธอด้วยซ้ำ พวกเขามอง
ผ่านเธอราวกับว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นั่น ฉัน
ไม่รู้ว่าเธอดึงมันออกมาได้อย่างไร
แต่ฉันเคยเห็นเธอ ทำมากกว่าหนึ่งครั้ง
โอเค
เอ่อ นั่นก็คือ
ตอนที่
แท่นบูชาแรก
ถูกเปิดใช้งาน
ฉันมี
คนอื่นที่
เกือบจะเหมือนโดมิโน ตัวที่อยู่
ใกล้ๆ มัน
เริ่มพวกเขาเริ่มต้นด้วย ฉันตื่นขึ้นมา
ในแท่นบูชานั้นพร้อมกับมัน
และดูว่ามันทำอะไรโดยที่
ไม่สามารถ ส่งผลต่อสิ่งที่ทำ
คือความทรงจำหรือเป็นแบบเรียลไทม์
โดยปกติ
มันอยู่ในแบบเรียลไทม์
ไม่ฉันหมายถึง มันมาจากอดีตหรือ
ไม่ ฉันมีอัลตร้ายังคงใช้งานอยู่ โอเค
โอเค เราน่าจะคุยกันเรื่องนี้
พูดถึงมัน เอ่อ มากกว่าใน รายละเอียดเพราะ
คุณรู้ว่าคนจำนวนมากยัง
ไม่เข้าใจว่าคุณสามารถอยู่
ที่ไหนสักแห่งกับแท่นบูชาของคุณและร่างกาย
อยู่ที่นี่ได้อย่างไร
เอาล่ะคุณจำการฝึกการต่อสู้การฝึกการต่อสู้การ
ฝึกอาวุธ
เอ่อการฝึกพลังจิตได้
ศิลปะการต่อสู้ก็
เช่นกัน ทุกอย่างเกี่ยวกับ
ศิลปะ
อืม
เวทมนตร์
เราสอนเวทมนตร์โดยบาวาเรี่ยน
อิลลูมินาติ เราเคยเป็น เราได้รับ
การฝึกจากอัศวินเทมพลาร์
เรามี
นินจาญี่ปุ่นมาสอนเรา และ
มันก็เป็นการฝึกที่ซับซ้อนมาก
คุณ
จำอะไรที่
ชัดเจนที่สุดได้ไหม คุณสามารถอธิบาย
ส่วนใดๆ ก็ได้ว่า
เราจะเผชิญหน้ากัน โดยที่
เราต้องมีเกราะป้องกัน
เพื่อป้องกันกันและกัน
และเป็น
คำสั่งที่มีเราเพียงคนเดียวเท่านั้นที่
ออกมาจากห้องทั้งยัง
มีชีวิต
และเอ่อ อาจมีห้าคนในนั้น เราอยู่ใน
ห้อง
และมันก็ไม่มีข้อห้ามอะไรก็ตามที่
คุณได้มา มี
เพียงคุณคนเดียวเท่านั้นที่รอดชีวิตออกมา
เราถูก
บังคับให้ฆ่ากัน
และ
ไม่มีพันธมิตรใด ๆ ที่
คุณ
ทำในสิ่งที่คุณต้องทำและคุณรอดชีวิตมาได้
และคุณก็ออกไปหรือคุณ ไม่ได้
และคุณลงเอยใน
ถังฟื้นฟู และ
ไม่ว่าจะใช้เวลานานเท่าใดในการฟื้นตัวจาก
อาการบาดเจ็บที่คุณมีอยู่ และจากนั้นมัน
จะ
กลับมาเป็นเหมือนเดิมเพราะคุณ
ไม่ผ่าน
และดังนั้นพวกเขาจะทำมันจนกว่า คุณผ่าน
บางที
พวกเขาอาจทำให้คุณผ่านงานปาร์ตี้
ที่ถูกต้องห้าหรือหกครั้ง
และไม่มีสัมผัสหรือเหตุผลใด ๆ เลย
คุณอาจอยู่ระหว่าง
การฝึกอบรมอื่น และพวกเขาจะดึงคุณออกไป
สองสามวันเพื่ออย่างอื่น
ไม่มี
โครงสร้างไม่มีความต่อเนื่อง มันเป็น
ความโกลาหลอย่างต่อเนื่อง เราไม่เคยได้รับอนุญาตให้
ยืนหยัดอย่างมั่นคง เรามักจะทำตาม
เจตนารมณ์ของพวกเขาเสมอ
เพราะเราไม่ใช่คนที่มีความสำคัญ
เราเป็นทรัพย์สิน เราเป็นเครื่องมือที่เราเป็น
เจ้าของ
และความตายไม่ใช่ทางเลือกที่
พวกเขาคอยเสริมกำลัง ความคิดที่ว่า
พวกเขาเป็นเจ้าของเรา และพวกเขาสามารถทำทุกอย่างที่
พวกเขาต้องการให้เราได้
และตอนนี้เราไม่ได้รับอนุญาตให้
ทำอะไรเลย
ทักษะหนึ่งที่ฉันมีคือ
ความสามารถในการทำให้คนอื่นหัวเสีย
หรือหยุดหัวใจพวกเขาได้
และฉันก็ฝึกฝนสิ่งนี้ เรื่องพวกโง่ๆ ที่
กำลังรันโปรแกรมอยู่
ตอนที่พวกเขารู้ว่าฉัน
ทำได้ เพราะว่าฉันทำแบบนั้นกับพวกเขา
และพวกเขาไม่พอใจที่จะออกจาก
ถังรีเจน
พวกเขาไม่พอใจที่จะออกจาก
ภูมิภาคเลยเพราะว่า คุณออกมา
พร้อมความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่
คุณจะเข้าไป
ดังนั้นคุณจำได้ว่าคุณถูกฆ่าอย่างไร
เมื่อคุณออกมา
คุณจำได้ว่าคุณถูกฆ่าอย่างไร และคุณ
จำได้ว่ามันรู้สึกอย่างไร
และทำมัน
และระดับความโกรธก็สูงขึ้นมาก
และ เราไม่ได้รับอนุญาตให้โกรธ
ยกเว้นเมื่อ
ถึงจุดหนึ่งคุณพบว่าความ
โกรธนั้นเกิดขึ้นกับความ
โกรธจะขับเคลื่อน
อาวุธ psionics ที่
คุณสามารถถ่ายทอดความโกรธนั้นให้เป็น
ความสามารถ
และใช้มันกับบุคคลที่คุณ
โกรธด้วย
และ
นั่นก็เหมือนกับความก้าวหน้าครั้งสำคัญ
เพื่อเรียนรู้ที่จะถ่ายทอดพลังงานนั้น และพวกเขา
รู้สึกว่าพวกเขาโกรธ
ฉัน
โอเค
แต่พวกเขาอาจจะหรืออาจจะไม่
พวกเขาโกหกมาก
ฉันหมายถึงฉัน
ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร นอกเหนือจาก
ว่าพวกเขาโกหกมาก
จะบอกคุณได้ดี ถ้าคุณทำเช่นนี้
เราจะปล่อยให้คุณมีสิ่งนั้น
แล้วคุณจะไม่ได้รับมัน
และไม่มีความรัก ไม่มี
ความเคารพ ไม่มี
คุณรู้ทุกสิ่งที่เด็กน้อย
ต้องการ ฉันหมายถึง คุณเป็นพ่อ คุณรู้ว่า
ลูกเล็กๆ ต้องการอะไร เราไม่ได้รับสิ่ง
นั้น
ดังนั้น
เราจึง
ไม่ได้รับความรัก
เราถูกทรมาน
เรา
ไม่ได้รับความอบอุ่น เรา
ไม่ได้รับสิ่งที่
เด็กๆ ปกติต้องการ
คุณรู้
หลังจากที่ฉัน
ทารุณกรรมด้วย
โปรแกรมและการทำร้ายพ่อแม่ของฉัน
เมื่อฉันมีลูก
ฉันจะนั่งอยู่ที่นั่นในสถานการณ์และ
คิดว่า
แม่ของฉันจะทำอะไร
แล้วทำตรงกันข้าม
นั่นคือวิธีที่ฉันเลี้ยงลูกนั้น
ตรงกันข้ามกับที่ฉันมี ได้รับการเลี้ยงดูมา
และเติบโตขึ้นมา และทั้งสามคน
แต่งงานกันแล้ว และทั้งสามคน
เลี้ยงตัวเองได้ ไม่มีใครติด
คุกเลย และพวกเขาเป็นคนดี
ดังนั้นสิ่งที่
ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ฉันถูกเลี้ยงดูมา
กลับกลายเป็นสิ่งที่ดีที่สุด วางแผน
ไว้
ประสบการณ์ของฉันที่แลงลีย์ไม่ใช่
สิ่งที่ฉันต้องการกับศัตรูที่เลวร้ายที่สุดของฉัน
นั่นเป็นความจริง
และหากพวกเขายังคงทำอะไรใน
ลักษณะนี้กับใครก็ตาม ก็
ควรจะหยุด
คุณคิดว่าพวกเขายังอยู่
ฉันมี
คนจากที่อื่น กลุ่มต่าง ๆ บอกฉันว่ามัน
ถูกหยุดแล้ว
ที่ถือว่าเป็นการสิ้นเปลืองทรัพย์สินหลัก
เพราะพวกเราหลายคนเสียชีวิต
และฉันก็เห็นด้วยกับการประเมินนั้น
แต่
ในกลุ่ม ssp ฉันมีคนหนุ่มสาวอายุ 20 กว่าๆ จำนวนมาก
ที่มาหาฉัน
พร้อมกับความทรงจำที่คล้ายกัน
สำหรับฉัน เชื่อว่ามันหยุดแล้ว
และคนเหล่านี้ไม่ใช่แค่คนอเมริกันเท่านั้นที่มา
จากทั่วทุกมุม
โลก
อืม
บางส่วนในนั้น
สำคัญมาก ภาษาอังกฤษเป็น
ภาษาที่สองสำหรับพวกเขา ดังนั้นคนเหล่านี้จึงไม่ใช่
แค่
คนที่พูดภาษาอังกฤษเท่านั้น แต่มา
จาก
ทุกที่
[ดนตรี]
อืม
สิ่งที่เหมือนกันที่สุด
คือ
พวกเขามี
Maravingian
อยู่ในลำดับวงศ์ตระกูลของพวกเขา
ดังนั้นชาวยุโรปจึงมีอะไรบางอย่างที่ถูกต้องของชาวยุโรป
หรือที่
ใดก็ตามที่ฉันเดาว่าชาว
Marathians เมื่อ 1,500 ปีที่แล้ว
คนเหล่านั้นไปมามากมาย
ดังนั้นพวกเขาสามารถอยู่ที่ไหน
ก็ได้
ทุกที่ที่ชาวยุโรปเคยไป
ซึ่งมีอยู่ทุกหนทุกแห่งบนโลกดังนั้น
เอ่อ ตอนนี้
อยู่ที่นั่น แล้ว
พวกตั๊กแตนและพวกสีเทา
คุณ
เคยอยู่ใน
สถานที่เดียวกันกับพวกเขาไหม และคุณ
จำอะไรได้บ้างว่า
พวกเขามีบทบาทอะไรที่นั่น พวกเขา
ทำอะไร
ฉันไม่เคยเห็นพวกเขานอก
บริเวณสำนักงาน โอเค พวก
เขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานในแต่ละวัน
แต่คุณเห็นพวกเขา
ในอาคารที่ไหนสักแห่ง โอเค ฉันเห็น
ว่า
บนชั้นเดียวกันในอาคาร
ครั้งเดียวที่ฉันออกจาก
ชั้นนั้นคือตอนที่ฉันอยู่ พาไปมอนทอก
แล้วพากลับมา พอ
เราออก
ไปนิวยอร์ค
มีประตูกระโดดที่ลองไอส์แลนด์ และ
เราถูกพาไปที่นั่น นั่น
คือวิธีที่เราไปถึงดาวอังคาร
และพญานาคก็คือเธอ เอ่อ เธอ คุณ
บอกว่าเธอเป็นเหมือน
เหมือนนักวิทยาศาสตร์โดยพื้นฐานกับ
พวกเขา คุณรู้ไหมว่าเธอทำอะไร
เป็นพิเศษ ไม่ ฉัน
ไม่รู้ว่าเธอทำอะไรที่
นั่นโดยเฉพาะ แต่เธอบอกฉันด้วยกระแสจิต
ว่าในที่สุดมันจะโอเค
ดังนั้นไม่ว่ามันจะมีความหมายอะไรก็ตาม
มาบอกมนุษย์ถึงเรื่องแบบ
นั้นเพียงเพื่อ ทำให้คุณสงบสติอารมณ์ลงได้
เพราะ
เรามีพลังทางอารมณ์ที่
ระเบิดได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
เมื่อมันกระทบกับสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่เป็น
3 มิติ
สายเลือด
ที่พวกเขาเลือกนั้นเป็น
ลูกผสมนอร์ดิก
และ
โดยธรรมชาติแล้วเรามี
ความสามารถทาง psionic มากกว่า
ปกติ
ดังนั้นเมื่อ พวกเขาเพิ่มเดรโกลงไปด้านบน
และ
สอนเราถึงวิธีใช้
และติดอาวุธ
เราจึงกลายเป็น
อันตรายต่อสัตว์เลี้ยงในอาคาร
ดังนั้น
ฉันแน่ใจว่าความมีน้ำใจของเธอส่วนใหญ่คือ
การปกป้องตัวเอง แน่ใจว่า
เธอสูงแค่ไหน
ส่วนหนึ่ง
สูงเกือบหกฟุต
และเธอมีหางที่ดี 20 ฟุตอยู่ข้างหลัง
เธอ โอ้ โอเค
งั้นมันเป็นงู มันเป็น
สันงูขนาดใหญ่โดยทั่วไปซึ่งมี
หาง โอเค เอ่อ
-ฮะ
และลำตัวที่มีแขน ขา และสิ่งของต่างๆ เหมือนกัน
โอเค อย่าเลย แค่แขน
แค่แขนเท่านั้นแหละ ไม่มีขา แล้วก็
ไม่มีขา
เลื้อยไปตามนั้น
ใช่ ฉันอาศัยอยู่ในโลกที่
งูและกิ้งก่าพูดได้บาง
ครั้งด้วยปาก บางครั้ง
ใช้กระแสจิต
มีผู้ชาย
สูงแปดเก้าฟุตที่พูดได้
และ พวก
สีเทาที่มีความ
สูงตั้งแต่ 3 ฟุตไปจนถึง 6
ฟุต และ
ส่วนใหญ่เป็นพวกกระแสจิต และ
นี่คือโลกที่ฉันอาศัยอยู่ นี่เป็นเรื่อง
ปกติ
ฉันเข้าใจว่าไม่ใช่สำหรับคนอื่นๆ
มี
สัตว์เลื้อยคลานบนฐานที่คุณ
จำได้
แยกจากกันหรือไม่ จากที่ฉันหมายถึง นอกจากคนนาคที่
ไม่ได้อยู่ที่แลงลีย์แล้ว ยังมีคนที่อยู่ที่นั่นที่
มอนทอก แต่ไม่ใช่ที่
แลงลีย์
ผู้คนที่เกี่ยวข้องกับ
การแตกหักของจิตใจและการสร้างอาวุธก็เป็นมนุษย์ทั้งหมด
และฉันมี
มากมาย มากมาย มากมาย ของ
ผู้คนจำนวนมากที่พวกเขาอยากจะคิดว่า
มันเป็นสัตว์เลื้อยคลาน แต่ไม่ใช่มนุษย์
หรือชาวเยอรมัน
สำหรับเรื่องนั้น
หรือชาวเยอรมัน อื
ม ฉันไม่เห็นชาวเยอรมันเลย มี
ชายคนหนึ่งที่มีสำเนียงเยอรมัน ฉัน
ไม่รู้ว่าพวกเขาเชื้อชาติอะไร
แต่พวกเขาพูดภาษาอังกฤษได้
ดังนั้นสิ่งนี้จะทำให้คุณนึกถึงการ
มีอยู่เหมือนกลุ่มคนที่ได้รับ
การฝึกอบรมและตระหนักรู้ และมีโครงการที่จัดตั้ง
ขึ้น
ในเวลานั้นเหมือนกับช่วงปี 1960 ช่วงปลาย
ทศวรรษ 1950 และพวกเขาก็สบายดีกับเรื่อง
นั้นและ ข้างนอกคุณมีวันปกติของคุณ
อเมริกา
ใช่ ใช่ และอาจมีผู้คนอยู่
ในอาคารเดียวกันหลายชั้น
โดยไม่รู้ว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นเลย
พวกเขากำลังดำเนินชีวิตปกติของพวกเขา
ดังนั้นจึง
มีการวิ่งออกกำลังกายไปรอบ ๆ ฝึกซ้อม
อาวุธ
กรอกเอกสารอะไรก็ตาม พวกเขาทำแบบนั้นจริงๆ
ใช่ไหม นั่นคือฐานทัพอากาศที่
มีนักบินและทุก
พื้นที่ในอากาศ ใช่
และที่ไหนสักแห่งในที่พักมี
อาคารที่
ชั้นใต้ดินมีสิ่งนี้ ฉันไม่รู้ว่า
มันยังอยู่ในอาคารเดียวกันหรือเปล่า
เพราะนั่นคือเมื่อ
16 ปีที่แล้ว ย้อนกลับไป
มีข้อสอบปลายภาคที่คุณ
ทำและคุณจำได้เหมือน
ตอนท้ายของโปรแกรมนี้เป็นยังไงบ้าง ก่อนที่
คุณจะกระโดดไปดาวอังคาร
เกิดอะไรขึ้น
มันบอกเราว่าเวลาของเราหมดลง
เห็นได้ชัดว่าพวกเขามีใหม่ กลุ่มที่เข้ามา
โอเค และ
ฉันจำได้ว่า
ได้ยินความคิด
ของคนที่รับผิดชอบ
เขาถูกเคี้ยวออกมา
เพราะสูญเสียพวกเราไปหลายคน ฉัน
อยู่ที่นั่นห้าปีเมื่อพวกเขา
ส่งฉันไปดาวอังคาร ดังนั้นฉันจึง
อายุเก้าขวบ
เมื่อฉันผ่านประตูขยะได้อย่างไร
หลายคนและฉันเคยเป็น
เอ่อ
ในทริปครั้งหนึ่ง ฉัน
คิดว่าพวกเราแปดหรือเก้าคนอยู่ใน
ลิฟต์ที่กลายเป็นห้องกระโดด
แต่
นั่นไม่ได้หมายความว่ามี
ก่อนและหลังมากกว่านั้น
เราจึงออกจาก
เราเข้าไปในห้องกระโดด อาคารนี้และเรา
ยังอยู่ในชุดนอนของเรา
และเราก็เข้าไปในลิฟต์ พวกเขาก็
บอกว่าโอเค ก็พอแล้ว
พวกเขามีพนักงานคนหนึ่ง
ที่ควบคุมแผงควบคุม
และมีแผงควบคุมสำหรับ
ลิฟต์ธรรมดา และมี
สไลด์
และมีแผงควบคุม สำหรับ
ประตูกระโดด
คุณหมายความว่าจริงๆ แล้วมันไม่ได้อยู่ใน
ลิฟต์ทั่วไป
ไม่ใช่เป็น
ความลับเหมือนในกรง
มันอยู่ในลิฟต์จริงๆ ใน
อาคารบนเกาะลองไอส์แลนด์ในนิวยอร์ก
และคุณก็รู้ว่า
มันไม่ใช่อาคารเอ็มไพร์สเตต โอเค
แต่ มันใหญ่พอที่จะมี
ลิฟต์ในปี 1964
และ
รูปถ่ายเดียวที่ฉันได้เห็นในช่วงเวลานั้นคือรูปภาพเดียวที่ฉันได้เห็นใน
ช่วงเวลานั้น มันคือโรงพยาบาล
ซึ่งจะอธิบายว่าทำไมไม่มีใครสนใจ
ว่าเราเป็นสิ่งกีดขวาง
และเราถูกบอกให้รวมกลุ่มกันตรงกลาง
และอย่าแตะขอบ
อย่าแตะผนัง
เพราะผนังแปลงร่าง
เป็นอุโมงค์เวลา
และ
มันทะลุไปด้านหลัง
และใช้เวลาประมาณ 20 นาที และเราอยู่
ในแม่
เราอยู่ในแผนที่ พรีมาบนดาวอังคาร
เมื่อคุณไป คุณเห็น
สิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวคุณไหม
ไฮเปอร์สเปซ อะไรก็ตามที่
ดูเหมือน
มันดูเหมือน
อุโมงค์จากมอนทอกมากกว่า ซึ่งมี
ลูบีส์ ใช่
แล้ว มันเป็นรูปแบบหนึ่งของสิ่งนั้น เทคโนโลยี
และคุณไม่สามารถบอกได้ว่าโดย
พื้นฐานแล้ว
ห้องโดยสารลิฟต์ไปสิ้นสุดที่ใด และเป็นอย่างไร
เมื่อมันถูกแปลงเป็นอุโมงค์นี้ คุณ
คงไม่
อยากเห็นว่า
มันเกิดขึ้นจริงเมื่อใด แล้วมันก็ไม่
ถูกต้อง มันเป็นเหมือนกับทั่วโลก
มันเป็นแค่
คุณรู้ว่า
ถ้าเราให้พวกเขาอยู่ตรงกลาง
ทั้งหมดด้วยกัน
ฉันหมายความว่า
คุณรู้ว่าเด็ก ๆ แปดหรือเก้าคนตัว
เล็ก ๆ รวมตัวกันและ
คนเล็กที่สุดก็อายุเก้าขวบ
และเราควรจะสัมผัสกัน
เอาน่า
หลังจากที่เราดึงกันและกันในการฝึกซ้อม
มาเลย จริง ๆ แล้วสิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้น
อืม
เราอยู่ตรงกลาง แต่มันก็
ไม่จนกว่ากำแพงดูเหมือนจะ
สลายไปเราจึงแขวนติดกันจริง ๆ
และนั่นก็มากกว่านั้น
การป้องกันตัวเอง ใช่ อย่างนั้น
20 นาทีของสิ่งนี้
20 นาทีของสิ่งนี้ ใช่
แล้วเราก็อยู่
ในระดับพรีเมี่ยมของอาลี