[ดนตรี]
ฉันชื่อไนอารา และฉันรับใช้ใน
กองทัพอากาศสหรัฐตั้งแต่ปี 1979 ถึง 83
ฉันเป็นผู้ควบคุมเรดาร์สำหรับขีปนาวุธมานานหลายปี
โลกออกอากาศและหลังจากผ่านไป 10 ปีเท่านั้น
หลังจากที่ฉันถูกไล่ออก ฉันก็พบว่า
เกิดขึ้นกับฉัน
วันหนึ่งฉันกำลังคุยกับเพื่อนและ
ฉันคิดว่าบ้าไปแล้ว ฉันจำอะไรเกี่ยวกับตัวฉันไม่ได้เลย
บริการที่นั่นและเมื่อฉันผ่านการถดถอย
นักบำบัดบอกว่าฉันต้องการให้คุณไป
ช่วงเวลาที่คุณถือว่ามีความสำคัญ
มกราคม 1980 ฉันยืนอยู่บนชานชาลา
รถตู้เรดาร์คือคืนที่ฉันอยู่
ความสยดสยองและในท้องฟ้าก็มีจานอยู่ข้างใน
บนรถบัสมีคนเยอะมาก
อาจจะประมาณ 15 คนที่คุณเพิ่งเดินเข้าไป
ขึ้นรถบัสและพยายามไม่ทำอะไรเลย
เพื่อไม่ให้พวกมันยิงใส่เราแล้วเขาก็พูด
จะสงบได้สามครั้งโดยปราศจาก
ด้วยเสียงแห่งอารมณ์และแสงหนึ่งเดียว
ด้วยการเคลื่อนไหวเขาฉีดฉันไปทางขวา
ฉันจำความเจ็บปวดไม่ได้ ฉันจำสิ่งที่ฉันรู้สึกได้
ราวกับว่าฉันจะสลายตัวเป็นโมเลกุลและทั้งสองอย่าง
ทหารพวกนี้ข่มขืนฉันอยู่พักหนึ่ง
อีก 8 คนกำลังดูฉันอยู่
ออกมา
ในบรรดาแปดคนที่ดูนี้
มันเป็นสีเทาและเขาก็คิดกับตัวเอง
ทำไมคนเหล่านี้ถึงทำเช่นนี้กับหนึ่งในนั้น?
ของตนเองและความคิดทั้งหมดเกี่ยวกับประเทศ
ฉันอาศัยอยู่ที่ไหนและไปที่ไหน
สลาย
มีโอกาสมากขึ้น
กับรูม่านตาแนวตั้งฉันแค่
ตกใจกลัวทันทีเมื่อเห็นเขา
ยิ้มแล้วบอกว่าเจอกันใหม่นะ
กลับมาเถอะที่รัก ขอให้สนุกนะ
ดวงจันทร์
คนต่างด้าวพูดกับหนึ่งในของฉัน
เจ้าหน้าที่คุณไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร
เก็บไว้ที่นี่คุณเข้าใจสิ่งนั้นทั้งหมด
คุณได้ส่งกลับไปหาคนของเธอ
ฉันตัดสินใจทุกอย่างแล้วว่าจะไม่ยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้น
ควบคุมชีวิตของฉันเพราะนั่นคือทั้งหมด
ก็เหมือนวิ่งไล่เป็นวงกลม
เงา ฉันคิดว่าฉันเป็นหนึ่งในนั้น
คนพเนจรที่พวกเขาพูดถึง
มาที่นี่เพื่อรับบางอย่าง
ประสบการณ์ ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเยี่ยมชมอะไรบางอย่าง
มหาวิทยาลัยอวกาศ ฉันตระหนักว่าฉัน
ทำสัญญาก่อนเกิด
ในชีวิตนี้ที่ฉันมาที่นี่
ได้รับประสบการณ์ทั้งหมดนี้แล้วทั้งหมด
ข้อมูล
ประสบการณ์ของฉันถูกส่งต่อ
และสิ่งที่สำคัญที่สุดในการเดินทางทั้งหมดของฉัน
นี่คือการเอาชนะความกลัวที่เราทำได้
ทำให้โลกนี้เป็นอย่างที่เราเป็น
เราต้องการเห็นแก่นแท้ทั้งหมดของเส้นทางจิตวิญญาณ
นี่เป็นเรื่องจริง
[ดนตรี]